Wanneer we duurzaam bankieren zeggen, denken we vaak aan zonnepanelen, windmolenparken, gecertificeerd hout of biologische landbouw… een kort verhaal.
Jef Van Staeyen
Tag: verhalen en zo (Pagina 7 van 15)
drriiiinnng (de bel)
…
— Dag mevrouw.
— Dag meneer, goeiemorgen. Waarmee kan ik u van dienst zijn?
— … hmmm, zeg ‘s mevrouw (kijkt naar de broden), dat brood daar linksboven op de tweede rij, wat is dat voor brood?
— Dit hier?
— Nee, daarnaast, dat groter.
— Dat is een hotelbrood, meneer. Het is wit en luchtig.
— … hmmm, en dat brood daar rechts? Ja, daar!
— Dat is zuurdesembrood. Dat is wat zuurder, zoals de naam het al zegt. Maar wel heel lekker.
— Ja… dat begrijp ik. Hebt u toch maar lichtgrof, mevrouw?
— Jazeker, meneer. Dit hier.
— En wat kost dat?
— Twee euro veertig, meneer.
— Okee, dat neem ik.
— Zal ik het snijden meneer, dat is gratis.
— Ja, graag.
rrrrrr… (de broodsnijmachine)
…
— Zo meneer, dat is dan twee euro tachtig.
— Tachtig, mevrouw? U zei toch veertig, twee euro veertig, en dat het snijden gratis is.
— Jazeker, meneer, twee euro veertig. Maar de veertig cent die daarbij komt is voor uw vragen die ik daarnet beantwoordde.
— Ah zo. En is dat altijd zo?
— Welja, meneer, en de vergoeding voor de vraag die u nu stelt wordt u de volgende keer wel aangerekend. Dat begrijpt u zeker wel. Een mooie dag nog. En de groeten aan de bank.
Een museum bezoeken — Om de controle aan de metaaldetector te vereenvoudigen je mobieltje, je sleutels en misschien ook je kleingeld in je rugzak steken — Een ticket kopen — Je rugzak aan de vestiaire afgeven — Het museum bezoeken, en daar je tijd voor nemen — Kort voor het sluitingsuur het museum verlaten — Vergeten dat je een rugzak bij je had — Pas later, en te laat, ontdekken dat je geen sleutels en geen mobieltje meer hebt.
Nee, dat was me slechts bijna overkomen, onlangs in Musée La Piscine in Roubaix. Ik stond al aan de deur, drukte machinaal mijn rechterarm op mijn borst, waar mijn mobieltje niet zat, en kon nog terug.
Caen, Normandië, juni 2019. Jef heeft drie kaartjes gekocht en geschreven, en gaat naar het postkantoor om zegels te kopen. Er staat een frankeermachine, maar hij wordt liever geholpen. “Ik heb een draadloze telefoon, zei de man voor me aan het loket, die ik aan mijn moeder wil zenden.”
(een verhaal)
De Lofoten — of waarom deze website Moskenes heet
gezegd (en bijna gehoord)
© 2026 moskenes.be
Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑