Jef Van Staeyen

Tag: vergeten voetganger (Pagina 1 van 6)

mijn beste tijd: 3′19″84

Nee, 3′19″84 is niet een of andere snelste tijd.
Het is de tijd die ik daarnet chronometreerde in het metrostation Zegel in Borgerhout, toen ik met stevige maar niet overhaaste tred van de tram op niveau -3 naar de straat stapte. Drie minuten, negentien seconden, vierentachtig honderdsten. Let wel: er was weinig of geen volk, niemand heeft me opgehouden. Toch heeft het zo lang geduurd.
In mijn tram-tekst van 2 november ergerde me ik al aan die lange, saaie wandeling langs de zalen en trappen van Zegel, maar nu heb ik cijfers. 3′19″84.
[Dat is behoorlijk langer dan een gemiddelde Beatles-song, om maar wat te zeggen. Pas in 1965, met You Won’t See Me, brachten ze een song van 3′22″. Ze hadden er toen al een tachtigtal gemaakt die korter, soms veel korter waren, en ook nadien zou de gemiddelde Beatles-song kort en krachtig blijven.]

Ter vergelijking ben ik nadien in datzelfde metrostation weer afgedaald, naar verdieping -2, waar de trams naar het centrum rijden. Dat vroeg me slechts 1′49″03.
[Nauwelijks korter dan I Wanna Be Your Man uit 1963: 1′59″. De originele Stones-versie van dat Lennon-McCartney-nummer duurde zelfs maar 1′43″. Als je bedenkt dat die gasten toen minder tijd nodig hadden voor een krachtige liefdesverklaring dan een tramreiziger van vandaag om naar bleekblauwe tegels te kijken…]

Eind vorig jaar noteerde ik ook de tijd die je aan Berchem station bezig bent als je als voetganger de Boomgaardstraat wil oversteken, en daarbij (1) de verkeersregels respecteert; (2) de pech hebt dat het allereerste licht van je traject op rood springt net voor je wil oversteken; en (3) niet rent maar stapt. Dat was 2′50″. Twee minuten en vijftig seconden. Op mijn polsuurwerk. Zodra het kruispunt van de Plantin en Moretuslei met de Ommeganckstraat is heraangelegd, ga ik ook daar naartoe.

Wie te voet gaat — en soms de tram neemt — heeft het eeuwige leven, zo lijkt het wel.

de vergeten voetganger (19) voeten en wielen

Dit is het voorlopig einde van de reeks — al zijn er nog redenen en plekken genoeg om verder te gaan.

 

Hier breng ik nog enkele dingen samen (klik hier, of klik op het plaatje hierboven):

  • Wat voor de voetgangers écht telt, is het onderscheid tussen voeten en wielen. Daarom breng ik enkele vereenvoudigde dwarsprofielen van belangrijke straten.
  • Ik suggereer een definitie van het begrip trottoir, niet te verwarren met voetpad (waarbij een fietspad zowel op als naast het trottoir kan liggen — in dat laatste geval is het fietspad vaak, maar niet altijd, een fietsstrook).
  • Waarom een fietspad-op-het-trottoir niet hetzelfde is als een fietspad náást het trottoir, en de ruimte voor voetgangers in belangrijke mate beperkt.
  • Hoe breed een geparkeerde fiets op het voetpad soms is.
  • Wat het POTAS-principe is.

de vergeten voetganger (17) ′t zijn leperds bij ′t stad

(alle respect voor de mensen die de onthardingswerken uitvoeren aan het Stadspark, maar er schort wat bij de communicatie)

 

Van Eycklei en Stadspark Antwerpen

 

Het Antwerpse Stadspark is al niet erg groot, iets meer dan 11 hectare, het ligt in een groen-arme centrumstad, en zijn driehoekige vorm is niet efficiënt om afstand tot de omliggende straten en tot het verkeerslawaai te creëren.
[Vaak lees je dat het Stadspark 14 hectare meet, maar die oppervlakte bereik je slechts als je er de drie brede lanen bij telt. En geen enkele plek ligt in vogelvlucht op meer dan 150 meter van de rand van het park.]
De “natuurlijke” aanvoer van water, via de Herentalse Vaart uit het Schijn, werd afgesloten, en in de zeer minerale omgeving werd en wordt om allerlei redenen water uit de grond gepompt. De vijver in het park kwam droog te liggen, en ook de prachtige bomen zijn bedreigd. Daarom worden (erg bescheiden) onthardingswerken uitgevoerd op de parkeerstroken rond het park.
[De grote harde vlakte rond het oorlogsmonument en de zeer brede lanen worden echter niet aangepakt.]

En daar komt de aap uit de mouw: in de Van Eycklei is het belangrijkste effect van die werken niét de verbetering van de permeabiliteit van de parkeerstrook, die op de website wordt aangekondigd, maar wel de omvorming van een deel van het trottoir tot parkeerstrook.
Dit gebeurt net op de plaats waar het trottoir smaller dan elders is, en er behalve een fietspad midden op dat trottoir, in feite niets overblijft. Allicht wordt van de voetgangers verwacht dat ze zich door de haag van het park gaan dringen, naar de wandelweg die erachter ligt.
De kans werd verkeken om het fietspad wat meer naar links te leggen, zodat er ook voor voetgangers wat ruimte overbleef. (Al is die verderop ook niet erg ruim.)
In feite is het de rijweg — tweemaal twee rijstroken — die veel te breed is.

Klik hier, of klik op het plaatje hierboven.

« Oudere berichten

© 2020 moskenes.be

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑