Jef Van Staeyen

Categorie: Essays (Pagina 1 van 13)

de vergeten voetganger — doorwijspagina

De voorbije maanden, van februari tot juni, publiceerde ik op deze website een twintigtal (genummerde) bijdragen over de vergeten voetganger, zowel kort als lang, en onder verscheidene vormen. De corona-crisis heeft die productie zowel versneld als vertraagd: meer tijd om te schrijven, te tekenen en bladspiegels te maken, maar (althans in de eerste weken) minder gelegenheid om buiten te komen. Corona was echter de reden niet van al dat schrijven; die ontstond al in de zomer van vorig jaar, toen ik in Berchem uit het station stapte, en niet op een stationsplein (voor voetgangers), maar op een stationsparking (voor fietsen) botste.

Hier volgt een overzicht en aanwijzer van de meer dan 20 gepubliceerde berichten.
(Al deze documenten zijn voorlopig, en kunnen in de toekomst worden aangepast, aangevuld, etc.)

Lees verder

de vergeten voetganger (19) voeten en wielen

Dit is het voorlopig einde van de reeks — al zijn er nog redenen en plekken genoeg om verder te gaan.

 

Hier breng ik nog enkele dingen samen (klik hier, of klik op het plaatje hierboven):

  • Wat voor de voetgangers écht telt, is het onderscheid tussen voeten en wielen. Daarom breng ik enkele vereenvoudigde dwarsprofielen van belangrijke straten.
  • Ik suggereer een definitie van het begrip trottoir, niet te verwarren met voetpad (waarbij een fietspad zowel op als naast het trottoir kan liggen — in dat laatste geval is het fietspad vaak, maar niet altijd, een fietsstrook).
  • Waarom een fietspad-op-het-trottoir niet hetzelfde is als een fietspad náást het trottoir, en de ruimte voor voetgangers in belangrijke mate beperkt.
  • Hoe breed een geparkeerde fiets op het voetpad soms is.
  • Wat het POTAS-principe is.

de vergeten voetganger (17) ′t zijn leperds bij ′t stad

(alle respect voor de mensen die de onthardingswerken uitvoeren aan het Stadspark, maar er schort wat bij de communicatie)

 

Van Eycklei en Stadspark Antwerpen

 

Het Antwerpse Stadspark is al niet erg groot, iets meer dan 11 hectare, het ligt in een groen-arme centrumstad, en zijn driehoekige vorm is niet efficiënt om afstand tot de omliggende straten en tot het verkeerslawaai te creëren.
[Vaak lees je dat het Stadspark 14 hectare meet, maar die oppervlakte bereik je slechts als je er de drie brede lanen bij telt. En geen enkele plek ligt in vogelvlucht op meer dan 150 meter van de rand van het park.]
De “natuurlijke” aanvoer van water, via de Herentalse Vaart uit het Schijn, werd afgesloten, en in de zeer minerale omgeving werd en wordt om allerlei redenen water uit de grond gepompt. De vijver in het park kwam droog te liggen, en ook de prachtige bomen zijn bedreigd. Daarom worden (erg bescheiden) onthardingswerken uitgevoerd op de parkeerstroken rond het park.
[De grote harde vlakte rond het oorlogsmonument en de zeer brede lanen worden echter niet aangepakt.]

En daar komt de aap uit de mouw: in de Van Eycklei is het belangrijkste effect van die werken niét de verbetering van de permeabiliteit van de parkeerstrook, die op de website wordt aangekondigd, maar wel de omvorming van een deel van het trottoir tot parkeerstrook.
Dit gebeurt net op de plaats waar het trottoir smaller dan elders is, en er behalve een fietspad midden op dat trottoir, in feite niets overblijft. Allicht wordt van de voetgangers verwacht dat ze zich door de haag van het park gaan dringen, naar de wandelweg die erachter ligt.
De kans werd verkeken om het fietspad wat meer naar links te leggen, zodat er ook voor voetgangers wat ruimte overbleef. (Al is die verderop ook niet erg ruim.)
In feite is het de rijweg — tweemaal twee rijstroken — die veel te breed is.

Klik hier, of klik op het plaatje hierboven.

« Oudere berichten

© 2020 moskenes.be

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑