moskenes.be

Jef Van Staeyen

Categorie: Essays (pagina 2 van 7)

talig leesplezier — Tortilla Flat ❧

The feeling in the house was the feeling of a rock when the fuse is burning in toward the dynamite.

“We have been his friends for years. When he was in need, we fed him. When he was cold, we clothed him.”
“When was that?” Pablo asked.
“Well, we would have, if he needed anything and we had it. That is the kind of friends we were to him. And now he crushes our friendship into the ground for a box of big candy to give to an old fat woman.”
“Candy is not good for people,” said Pablo.

“If thou wert a little more charitable with thy wine, these things would not happen.”

Zelden zoveel talig plezier gehad als bij het lezen van John Steinbecks Tortilla Flat.

Ik heb het boek dan ook driemaal gelezen. Een eerste keer uit louter leesplezier. Een tweede keer met een potlood in de de hand, op jacht naar citaten, en met een woordenboek, voor de begrippen waar ik bij eerste lezing in mijn haast en honger was overgeslipt (cutting squid, quixotic, aeredales, drawn lashes, he broke mules…). En een derde als controle — en met evenveel, maar ander, leesplezier.

Canal de Bourgogne ❧

spiegels op het water
een klein verhaal omtrent kanalen in Bourgogne, en God in Frankrijk
(augustus 2006)

170831-Bourgogne

Tussen twee zomerbuien zijn Hugo en ik in Bourgogne gaan fietsen.
De ene bui viel op 3 augustus, toen reden we, met de fietsen op het dak, en de tent in de koffer, van Lille naar Pouilly-en-Auxois. De andere viel tien dagen later, toen reden we terug.
Een hittegolf hebben we tussentijds niet gehad, en zelfs nog wat miezel, regen en mist, maar het weer was wel goed om te fietsen en te kamperen, en om oude abdijen, kastelen, dorpen en steden te (her)ontdekken.
Oude stenen en kunst, en fietsen langs het water: krachtlijnen van een vakantie “sport en cultuur”.

 

Zo begint mijn verhaal over een korte fietsvakantie langs de kanalen van Bourgogne. Met daarin talrijke uitweidingen over Frankrijk, over God en godsdienst, over wetenschap, zekerheden en onzekerheden, en over vaders en zonen.
“Zen en de kunst van het motoronderhoud” van Robert M. Pirsig komt aan bod — zijn reis met zoon Chris —, maar dat boek heeft me niet alleen inhoudelijk geïnspireerd. Ook de vorm doet zich gelden, waar ik een eenvoudig verhaal — fietsen langs het water — meng met  ideeën over het land waar ik woon, en zijn mensen (Frankrijk en de Fransen), over de godsdienst en de wetenschap waarin ik ben opgevoed, de zekerheden en de twijfels, en zelfs, licht aangezet, over opvoeding en de zin van het leven.
Er zitten ook foto’s in, enkele reis- en bezoektips, en herinneringen. Niet altijd de jongste.

“Frankrijk is Frankrijk niet meer”

Dit is een PDF-bestand van onderstaande tekst, d.d. 1 augustus 2017

De kleine overwinning van Emmanuel Macron, door het Franse kiessysteem buiten proportie opgeblazen, heeft de politieke realiteit wat verdoezeld : talrijke Fransen zijn niét naar de stembus getrokken, of hebben op systeembrekende partijen gestemd, het Front National en La France Insoumise (waarmee ik deze twee niét over eenzelfde kam wil scheren), plus nog wat klein grut. Inmiddels is president Macron (>hier een Franstalige, drie jaar oude tekst over hem, op deze site) begonnen geld van de armste Fransen naar rijkere Fransen te schuiven, in casu door de verlaging van de woonsubsidies: uniform 5 euro per maand gaat er af.
De vraag blijft dus, even sterk als voorheen, naar de Franse malaise, waarover ik enkele maanden geleden schreef. Ik ga daar verder op in, een stuk concreter, maar wel erg makkelijk voor me. Ik vertel jullie een boeiende tekst die onlangs in het digitale tijdschrift Métropolitiques verscheen: >Distance spatiale et distance de classe, Les mutations de l’encadrement industriel en milieu rural.  Julian Mischi onderzocht de impact van de hedendaagse management-technieken in een atelier van de Franse spoorwegen op de sociale verhoudingen en interacties in de landelijke regio waar dat atelier gevestigd is.
De inhoud spreekt voor zich.
Maar Julian Mischi’s verhaal biedt me ook een onverwachte kans terug te keren naar Michiel Hendryckx’ verlangen naar Frankrijk, het beginpunt van deze korte reeks teksten. Daarover dadelijk meer.

Lees verder

de Franse malaise

Dit had gewoon een uitbreiding kunnen zijn van mijn vorige tekst — het verlangen naar Gent —, als vervolg op het cryptische slot.

Wat vandaag gisteren is, is ooit morgen geweest.
Het Frankrijk van Hendryckx bestaat nog wel, maar het is Frankrijk niet meer.
Hendryckx, met zijn verliefde ogen, heeft dat niet gezien, de Fransen wel.

Maar de uitbreiding is wat langer geworden, over het schrijven van het verlangen naar Gent, over Voskuils boek, waarvan ik de kwaliteiten prijs, Michiel Hendryckx’ Frankrijk, en vooral de Franse malaise.
Daarom deze afzonderlijke titel, voor een afzonderlijke tekst. Actueel, met verkiezingen voor de deur, maar niet alleen dat.

 

Lees hier een vervolg “Frankrijk is Frankrijk niet meer” (1 augustus 2017)

Oudere berichten Nieuwere berichten

© 2019 moskenes.be

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑