Elders op deze website schreef ik mijn bewondering voor Hermans’ Nooit meer slapen.
Aansluitend waag ik me aan een korte, zeer onvolledige analyse van de taal van dat boek.
Dat is: de taal van Issendorf.
Ik sta stil bij (1) het geslacht van de naamwoorden, (2) de werkwoordvolgorde in werkwoordgroepen, en (3) enkele kleine bijzonderheden.
Voorbeelden:
- Een stad van hout. Geen echte stad. Het lijkt of hij nagemaakt is.
- Als de zon nu maar schijnen blijft…
- Ik zal haar laten kijken waartoe ik het breng met al mijn knapheid.
