De 1-mei-betoging trekt rond de beurs van Genua zoals het volk Israël rond de muren van Jericho (Jozua 6:8) — maar ze houden het geen zeven dagen vol.
Jef Van Staeyen
Categorie: 2018 (Pagina 6 van 9)
klik hier als je liever een PDF-bestand leest
Dit zijn geen fotomontages, geen creaties van >M.C. Escher of >Filip Dujardin. Dit is Genua, waar gebouwen en straten boven elkaar gestapeld worden.
Jammer dat ik op die plek nooit mooi zonlicht had, al ben ik er in mijn dwalen meermaals geweest: het kruispunt van de Largo della Zecca met de Via Cairoli en de Via Carlo Targa, aan de ingang van de Galleria Giuseppe Garibaldi — de tunnel die, met uitzondering van het havenfront en de Strada sopraelevada Aldo Moro, zowat de enige verbinding tussen het westen en het oosten van Genua is, half de stad moet door die pijp.
Maar zelfs als de zon er had gestaan en voor heldere kleuren had gezorgd, was een goede belichting moeilijk geweest.
[nogmaals gewijzigde versie, 5 augustus 2018]
klik hier als je liever een PDF-bestand leest
Ik schrijf als Goethe (!) — in zijn Italienische Reise.
De ‘van’ in mijn naam heb ik al, sinds mijn geboorte, langs vaders én moeders zijde. J.W. van Staeyen tot den Eynden wordt dat. Tot zijn drieëndertigste heeft Goethe op zijn ‘von’ gewacht. Toch lijkt mijn naam meer op die van zijn Lotte. De tweede Lotte. Niet de Lotte van die Leiden des jungen Werthers — voor Goethe heet das Schicksal Lotte, zo lijkt wel —, maar de even geliefde Lotte von Stein die hij ontvluchtte door onaangekondigd (onverhoeds en overhaast?) naar Italië te reizen, het land waar hij van hield. Afstand en brieven als schotten in zijn hart.
In de andere steden was het me niet opgevallen, of is de architectuur anders, meer gesloten naar de straat, maar Piacenza heeft een mooie, levende traditie van ijzersmeedwerk. De opengewerkte poorten van de talrijke paleizen in de stad zijn er een voorbeeld van.
Boven: Palazzo Malespina, B&B.
De Lofoten — of waarom deze website Moskenes heet
gezegd (en bijna gehoord)
© 2026 moskenes.be
Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑