Jef Van Staeyen
“Veel plezier met uw boek” wenste de treinbegeleidster me toe, ergens tussen Lier en Heist-op-den-Berg. Ik las Slachthuis vijf, van Kurt Vonnegut.
In feite had ze gelijk, en is dat de kracht van het boek: op een wat onthutsende, lichtvoetige wijze verhaalt hij het onmetelijke drama van het bombardement op Dresden in februari 1945.
5 april is niet 1 april, behalve voor Vooruit, dat aan het station Gent-Sint-Pieters gratis reiskaartjes uitdeelde. Het was bedoeld als verkiezingsstunt, wat niet iedere reiziger zo begreep — wie draait er ooit zijn reiskaartje om, om te lezen wat er op de achterkant staat? Gecombineerde tickets voor trein, tram en bus zijn een zeer goed voorstel, dat met zo’n stunt haar geloofwaardigheid wat verliest.
Gisteren was een prachtige dag. Lente.
Ik ben gaan fietsen langs de Schelde en de Durme. Lang geleden dat ik dat nog had gedaan. Niet dat ik een goed fietser ben. Ik geniet nog altijd het meest van stoppen, afstappen en op een bank gaan zitten. Dan voel ik me goed, kijk naar het landschap of lees een boek. Ook veerponten vind ik fijn. Als er een helling is om een dijk op te klimmen, heb ik vaak een Kopecki. Veel vaker dan zij — een verwijzing naar de Koppenberg, niet naar Roubaix.
Er waren veel omleidingen op de linker oever, de Oost-Vlaamse kant, meer dan in Sint-Amands aan het veer stond vermeld. Mijn knooppuntenkaart is enkele jaren oud, en niet accuraat. Niet alle nummers zijn nog juist, ook waar er ruimtelijk niets veranderd is. Daarom, en omdat kaarten mooie dingen zijn, omdat ik graag weet en begrijp waar ik ben, en omdat ik graag mijn tijd neem, keek ik vaak naar die kaart.
Ik stond voor een omleiding aan Driegoten. Er wordt een dijk verbouwd. Kwam een man naar me toe: “Te voet kan je hier wel door, naar het veer van de Durme, maar met de fiets rij je best om.” “Er zijn meer omleidingen dan aangeduid”, antwoordde ik, “en mijn kaart is al wat ouder”, voegde ik toe, om over de onjuiste nummers te praten. “Alleen de kaart?” vroeg hij. Hij was weg voor ik wist wat te zeggen.
post-scriptum:
De Durme moet wel de meest miskende rivier van Vlaanderen (of België) zijn. Ze ontbrak op het lijstje (en de kaartjes) waarmee we op school de waterlopen leerden kennen. Net als de Jeker en de Mandel — is er een ondergrens? Ze verloor ook haar monding en haar bron. De monding lag in Temse, tot haar benedenloop door een rechtgetrokken Schelde ingepalmd werd; en de bronnen nabij Tielt en Aalter, bij wat nu de Kale is. De Gentse drang naar zee heeft alles daar dooreen gehaald.
Soms sta je versteld van je eigen vooringenomenheid.
Soms sta ik versteld van mijn eigen vooringenomenheid.
Telkens ik zijn naam tegenkwam, in de krant, zag ik een zwaarlijvige man voor me. Die uit zijn kleren barst.
Tot ik een foto van hem zag.
© 2026 moskenes.be
Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑
