Categorie: Blog (Pagina 48 van 60)

versie per 5 augustus 2018
klik hier als je liever een PDF-bestand leest 

Als je in Piacenza bent (of in Parma), lijkt het soms alsof die stad net voorbij Leuven of Oudenaarde ligt, en dat Frankrijk, behalve Arras, Douai of Cambrai, niet meer bestaat. Daarmee bedoel ik niet de aard van het stedelijk landschap, dat ondanks het even vlakke land erg verscheiden is. Net als zovele Italiaanse steden zijn Parma en Piacenza vooral uit grote of zelfs immense paleizen gebouwd, en dat is (letterlijk) een breed verschil met de smalle, kleine huizen in Vlaanderen.

Terloops. Uit die paleizen blijkt ook, me dunkt, dat de sociale tegenstellingen in Vlaanderen nooit zo extreem als in Italië zijn geweest. Niemand heeft ooit geld en macht genoeg gehad om dergelijke dingen te bouwen. De grootste niet kerkelijke gebouwen in Vlaanderen zijn vooral openbare gebouwen (met de Ieperse hallen als extreem voorbeeld) of gildenhuizen (die gemeenschappelijk zijn). Ook de Vlaamse ruimtelijke en architecturale wanorde is aan die (relatieve!) sociale gelijkheid gelinkt. Ruimtelijke orde kan slechts ontstaan bij een sterke concentratie van macht of een hoge mate van burgerzin. Vlaanderen heeft geen van beide.

Maar ik wijk af. Wat ik zeggen wil: Piacenza en Parma liggen niet ver af, omdat je er voortdurend op stukken van de eigen geschiedenis stoot. Nu ja, als je oog hebt voor die geschiedenis, museums of kerken bezoekt, en leest wat er op plakkaten en monumenten geschreven staat. Voor wie de wereld rond voetbal draait, ligt dat anders. Hem liggen Chelsea en Manchester dichter bij huis.

Lees verder

(klik op de foto om meer beelden van Modena te zien)

Modena is de stad van de perfectie. Het is de stad van het beste restaurant ter wereld (Osteria Francescana, volgens The World’s 50 Best, ik ben er niet geweest — in Modena heb ik de enige pizza van mijn reis gegeten, en die was echt niet goed). Het is de stad waar snelle auto’s worden gebouwd (Ferrari, Lamborghini, Maserati, Pagani — en wat de motoriek misschien niet altijd aan betrouwbaarheid heeft, biedt het koetswerk aan elegantie wel). Het is de stad waar het oude hertogelijk paleis sinds 1859 de Accademia militare di Modena herbergt — het immense complex breekt de stad in twee; slechts via een omweg ga je van het station naar de Piazza Grande.
Modena straalt een zekere strengheid uit.
Het Museo Casa Enzo Ferrari heb ik niet bezocht, de Galleria Estense wel. En een lavanderia ook, in een populaire buitenwijk. Heel de zondag leek Modena een verlaten stad, tot ik tegen het eind van de namiddag na een mooi bezoek uit de Galleria Estense kwam, en een gelukkige menigte de straten van de stad veroverd had.

Naar het overzicht: een Italiaanse reis — overzicht

klik hier als je liever een PDF-bestand leest

Van de Italiaanse steden die ik deze lente bezocht, was Ferrara de enige die op Goethe’s Italienische Reise had gelegen: We denken ons te kunnen verheffen in de stad waar Ariosto ontevreden en Tasso ongelukkig was, en waaruit het glansrijke hof al lang is vertrokken.
Ik heb Goethe’s advies elders te gaan niet gevolgd.

Lees verder

De kathedraal van Parma — Santa Maria Assunta — laat zich niet makkelijk fotograferen. De gevel roept om een frontaal beeld, maar de hoge, spitse toren aan de zuidkant werpt zijn slagschaduw af, en smeekt om mee op het plaatje te staan, wat een frontaal beeld onmogelijk maakt. Dat de toren op zijn beurt — de campanile — de schaduw van het baptisterium ondergaat, is minder erg, want die treft slechts zijn basis.
Kijk wat Google zegt, en je ziet dat veruit de meeste foto’s van de kathedraal diagonaal genomen zijn — de gevel, én de toren, én het baptisterium —, veelal vanuit dezelfde hoek, waarbij de kracht en de harmonie van de facciata (façade) verloren gaat.

Lees verder