Het is zover!
Vier maanden hebben net volstaan, maar het is beslist.

De meest verwende generatie van een van de meest verwende landen ter wereld, die trots is op haar christelijke waarden, haar humanistische waarden, haar waarden van samenhorigheid en gedeelde identiteit, die denkt dat ze al haar welstand alleen aan zichzelf te de danken heeft, aan haar werkkracht, haar creativiteit en haar beslissingskracht, die denkt dat ze nooit iets van anderen gekregen heeft…, die generatie gaat voortaan kindergeld ontzeggen aan vluchtelingenkinderen.
En van hen verwachten dat ze haar waarden delen. Dát kan niet moeilijk zijn.

Dit is een mooi voorbeeld van nepnieuws (fake news) in een kwaliteitskrant, in casu De Standaard (26 augustus 2019).
Of misschien veeleer een voorbeeld hoe breingewassen we zijn om slechts een deel van de werkelijkheid te zien. Ideologie.

“Grieken kunnen weer onbeperkt geld afhalen en overschrijven” staat er. Verondersteld wordt: “De Grieken konden vroeger onbeperkt geld afhalen. Zoals wij dat ook kunnen. Ten gevolge van de financiële crisis konden zij dat niet meer. En nu kunnen ze dat weer wel.”

Maar we vergeten dat niemand (of omzeggens niemand) onbeperkt geld kan afhalen. Behalve een contractuele beperking (die ook veiligheidsmotieven kan hebben: zoveel per week), wordt de capaciteit om geld af te halen heel concreet beperkt door de hoeveelheid geld die op de individuele rekening staat. En dat bedrag is (1) zéér ongelijk van Griek tot Griek. En het is (2) héél sterk geslonken (niet voor iedereen, maar wel voor de modale Griek) ten gevolge van het beleid dat de voorbije jaren onder impuls (nee, dwang) van de Europese instellingen, van de banken en van de andere Europese landen is gevoerd, en waarbij de Grieken in de armoede gedreven werden.

Lees dus: Grieken kunnen weer beperkt geld afhalen van hun bankrekening, voor zover er nog wat overblijft nadat ze jarenlang geplunderd werd.

[Initieel geplaatst op 4 september, en pas op 27 september naar de openbare kant van de website overgebracht.]

De Belgische politiek zit weer in een impasse. Daarom dit advies van een bevoorrechte buitenlander. Drie bedenkingen.

1.

Dit beeld (of een gelijkaardig beeld) heeft u sinds 26 mei al vaak gezien. Dit is de versie van De Standaard, waarbij J-M Dedecker gemakshalve bij N-VA wordt geteld. Er zitten twaalf fracties in het parlement. Ter herinnering: het Belgisch parlement behandelt Belgische bevoegdheden, daarvoor moet op Belgisch niveau een meerderheid worden gevormd.

Twee dingen vallen op, en het tweede is niet meer dan de pendant van het eerste.

• je hebt véél partijen nodig om een meerderheid te vormen;
• geen enkele partij is onmisbaar om een meerderheid te vormen.

Mathematisch bestaan er 4083 verschillende mogelijkheden om twee of meer van die twaalf fracties samen te brengen, waarvan er 2048 een Belgische meerderheid vormen. Politiek zijn die weliswaar niet allemaal even vanzelfsprekend, maar als de twee informateurs voor elke mogelijke oplossing-met-meerderheid één dag uittrekken om een vergadering te organiseren, hebben ze aan vijf jaar niet genoeg.
Niemand is onmisbaar.

2.

Opinie-onderzoeken zijn feilbaar, maar ze wijzen er wel op, met overtuigende cijfers, dat behalve een kleine minderheid niemand wakker ligt van Vlaamse onafhankelijkheid. De laatste grote Vlaamse betogingen dateren van de jaren zestig — inmiddels een halve eeuw geleden —, de Egmontbetogingen van de jaren zeventig waren slechts groot omdat ze over landwegels trokken — ik weet het, ik was er bij — en wie nu een betoging met Vlaamse vlaggen ziet, draait voorzichtig een zijstraat in. [Bij andere betogingen blijft men benieuwd of zelfs bewonderend kijken, en de Gay Pride in Antwerpen trekt tienduizenden toeschouwers.] VL- of leeuw-stickers op auto’s zijn zeldzaam geworden, en voor zangfeesten of ijzerbedevaarten zocht men een kleinere zaal of een andere dag. Geef die mannen met hun vlaggen een voetbalploeg.

3.

Wat wint Vlaanderen als Brussel overmorgen in Frankrijk ligt?
[Ter verduidelijking: Als Vlaanderen onafhankelijk wordt, worden Wallonië en Brussel dat ook. Die kunnen dan beslissen of ze (1) afzonderlijk onafhankelijk willen zijn, (2) samen onafhankelijk willen zijn, of (3) aansluiting vragen bij een ander land.]