“Pound per pound”. Onder die titel publiceerde het befaamde British Center for Obesity and Anorexia related Diseases, Stigma and Discriminations recent een baanbrekend onderzoek naar de verhouding tussen lichaamsgewicht en verloning. Van in totaal 1100 volwassen mensen uit twaalf landen konden gegevens worden samengebracht. Extreme waarden werden geschrapt, reductietechnieken toegepast — al wat een beslagen statisticus in zijn rugzakje heeft — en een negatieve correlatie kon onbetwistbaar worden vastgesteld. Zwaarlijvige personen krijgen gemiddeld lagere lonen dan hun magere collega’s. Deze discriminatie treft des te harder de zwaarlijvigen omdat ze gemiddeld hogere uitgaven hebben voor de aankoop van voedsel en drank, en omdat ze gevoeliger zijn voor onaangenaam hoge of integendeel lage temperaturen, zodat ze hogere stook- én airco-kosten hebben. De bijgevoegde grafiek toont de resultaten. De schaal is logaritmisch, en de verloning (ter bescherming van de privacy niet in ponden maar in indicen, met 100 als mediaan) wordt per kg lichaamsgewicht aangeduid. Want daar gaat het om: per kilo worden ze minder betaald.

Vindt u dat onzin? Ik ook. Heel dat onderzoek van het British Center for Obesity and Anorexia related Diseases, Stigma and Discriminations is nep, en het genoemde Center bestaat niet eens.
Maar de methode “verloning per kilogram” is wel krak-dezelfde als voor de energieprestaties van woningen wordt gebruikt, waar het verlies niet per woning, maar per vierkante meter vloeroppervlak wordt berekend. Wat voor kleine woningen problematisch is: de gemiddelde verhouding buitenoppervlak (of schil) / vloeroppervlak is minder gunstig, de ventilatie-behoeften zijn hoger, en er zit hoe dan ook een badkamer en een keuken in, met relatief hoog energieverbruik. Bovenal: het is nooit het verbruik per vierkante meter maar het totaal verbruik van de woning dat op de individuele energie-factuur komt te staan en betaald moet worden, en het is datzelfde totale energieverbruik dat meespeelt in de energie-afhankelijkheid van het land en in zijn uitstoot aan broeikasgassen.

Net zomin als het zin heeft de verloning van arbeid te berekenen in functie van het lichaamsgewicht, heeft het zin het energie-verbruik per m2 vloeroppervlak te appreciëren, en daar vervolgens kwaliteitslabels aan toe te kennen. Een B of een C kan zuiniger zijn dan een A.