Aan het Sint-Vincentiusziekenhuis, waar de smalle Maurice Verbaetsteeg aan de straat en de parking uitkomt, staan er zwart-gele paaltjes. Zwart, zoals zwart zwart kan zijn, en donkergeel, RAL 1023. “Verkeersgeel”, of donkerder nog.
Gisterenmorgen om acht uur kruiste ik daar een jonge, zwarte vrouw. Net aan die paaltjes. Ze droeg een grote, warme, zwarte jas — het kan nog flink koud zijn ‘s morgens — en bij die jas had ze een brede, warme, gele sjaal. Een donkergele sjaal. RAL 1023, of iets in de buurt, zoals de paaltjes.
Prachtig was dat. Ik hou van zo’n visuele grap. Graag had ik haar dat gezegd, haar gefeliciteerd, of zelfs een foto willen maken. Maar dat doe je niet. Aangesproken worden door een oude, blanke man in een stille straat, daar ligt ze misschien nachten wakker van. Zwijgen is beter. Jammer genoeg.