Jef Van Staeyen

Auteur: Jef Van Staeyen (Pagina 111 van 155)

ook voor de NMBS kan telewerken een oplossing zijn


De trein nemen om een reiskaartje te kopen

Ik begin met een anekdote. Ze is al enkele jaren oud.
Omdat de Frans-Belgische lokale spoorverbindingen niet de volledige avond lopen, ben ik wel eens ‘s morgens met de auto naar het station van Kortrijk, Moeskroen of Doornik gereden, om daar een reiskaartje te kopen en de trein te nemen naar een of andere Belgische of Nederlandse bestemming — de garantie dat ik ‘s avonds nog thuis geraak in Lille. Ik ben in die stations altijd goed en vriendelijk ontvangen, met handige adviezen om in de doolhof van treintarieven de voordeligste oplossing te vinden, wat me op het net niet altijd lukt.
Die dag stond ik in Moeskroen, en vroeg een kaartje naar Culemborg, in de Betuwe, en dan naar Amsterdam. “Daarvoor moet u naar Doornik”, zei de vrouw achter het loket, “het station in Moeskroen mag geen internationale tickets meer verkopen”. Dat vond ik merkwaardig, want wat voor een spoorwegbeambte door de NMBS te complex wordt geacht, word ik verondersteld thuis aan de computer zelf te doen.
Ik ben niet terug naar mijn auto gestapt, en heb de trein naar Kortrijk genomen — dat kon ook —, waar ik aan het loket mijn internationale kaartjes heb gekocht. Tussen twee treinen heb ik tijd genoeg gehad om in de stad, bij Theoria, een boek van Brouwers te kopen (Sisyphus’ bakens, dat heeft me niet gespijt).
De trein nemen om een kaartje te kopen, zou dat de toekomst zijn van de NMBS?

Lees verder

“Frankrijk is Frankrijk niet meer”

Als je van onderstaande tekst liever een PDF-bestand leest, vind je dat hier (versie 1 augustus 2017).

De kleine overwinning van Emmanuel Macron, door het Franse kiessysteem buiten proportie opgeblazen, heeft de politieke realiteit wat verdoezeld : talrijke Fransen zijn niét naar de stembus getrokken, of hebben op systeembrekende partijen gestemd, het Front National en La France Insoumise (waarmee ik deze twee niét over eenzelfde kam wil scheren), plus nog wat klein grut. Inmiddels is president Macron (hier een Franstalige, drie jaar oude tekst over hem, op deze site) begonnen geld van de armste Fransen naar rijkere Fransen te schuiven, in casu door de verlaging van de woonsubsidies: uniform 5 euro per maand gaat er af.
De vraag blijft dus, even sterk als voorheen, naar de Franse malaise, waarover ik enkele maanden geleden schreef. Ik ga daar verder op in, een stuk concreter, maar wel erg makkelijk voor me. Ik vertel jullie een boeiende tekst die onlangs in het digitale tijdschrift Métropolitiques verscheen: >Distance spatiale et distance de classe, Les mutations de l’encadrement industriel en milieu rural.  Julian Mischi onderzocht de impact van de hedendaagse management-technieken in een atelier van de Franse spoorwegen op de sociale verhoudingen en interacties in de landelijke regio waar dat atelier gevestigd is.
De inhoud spreekt voor zich.
Maar Julian Mischi’s verhaal biedt me ook een onverwachte kans terug te keren naar Michiel Hendryckx’ verlangen naar Frankrijk, het beginpunt van deze korte reeks teksten. Daarover dadelijk meer. Lees verder

wegwijs in de Franse regelgeving omtrent lage-emissie-zones

[kleine aanpassingen d.d. 1 en 30 september 2017, en 28 februari en 12 april 2019]

 

aanvulling (28 februari 2019):  Op 27 februari 2019 werd voor het eerst een tijdelijke en gedeeltelijke rijbeperking (circulation différenciée) ingevoerd in de Zone de protection de de l’air. Deze duurde één dag.

aanvulling (12 april 2019): Op 9 en 10 april werd opnieuw een rijbeperking ingevoerd.   Maar mij is niet bekend op welke wijze buitenlandse automobilisten worden geïnformeerd.  De tijdelijke of permanente rijbeperkingen zijn meer dan gerechtvaardigd, maar de wederzijdse informatie (over rijbeperkingen in Antwerpen, Brussel, Rijsel, Parijs…) laat veel te wensen over. Bovendien heeft ieder zowat zijn eigen oplossing bedacht, waarbij men vergeet dat een auto een verplaatsingsmiddel is, en dus bijna zeker in of nabij een andere stad terecht komt, waar de automobilist niet weet wat de beperkingen zijn, en hoe zich erop voor te bereiden: een vignet kopen, zich melden op een website en een betaling doen, etc.
[Een gelijkaardige opmerking moet trouwens gemaakt worden voor openbaar vervoerssystemen en hun vervoersbewijzen, die ook overal anders zijn.]

* * *

Er staan al genoeg onnuttige dingen op deze web-site: foto’s en tekeningen, commentaren en opinies, zelfs essays en verhalen.

Bij uitzondering wil ik hier — eindelijk — ook eens wat praktische informatie meegeven, over autorijden en luchtvervuiling in Frankrijk. Hoe zit het met het vignet? Waarvoor is het nodig? Waar en wanneer? Moet ik zo’n vignet aanschaffen voor ik naar Frankrijk rij?

Lees verder

Samber ❧

Charleroi-Providence

Het staalbedrijf Forges de la Providence in Marchienne-au-Pont (hoogovens, walserijen, gieterijen, smederijen…) werd in 1836 opgericht. Na talrijke ontwikkelingen, ontmanteling (in 1917, door de Duitse bezetter), uitbreidingen en tenslotte “herstructureringen”, werd het in 2008 voorlopig en in 2012 definitief gesloten, waarbij een duizendtal werknemers op straat werden gezet.
Als logo had het bedrijf een alziend oog. Providence (voorzienigheid) is ook de naam van het metrostation nabij de site.
De Voorzienigheid is niet meer wat ze geweest is.

Langs de Samber, van Charleroi tot Marchienne-au-Pont, en verder nog, staan er talloze immense fabrieken. Vele zijn gesloten en verlaten, en wachten op hun afbraak — vooral staalbedrijven en cokesfabrieken, ooit de trots van het land. Maar niet alle activiteiten zijn gestaakt.

Op 8 juli 2017 ben ik met enkele vrienden gaan wandelen langs de Samber in Charleroi. Dit is een foto-album van ons bezoek. Jammer genoeg zit er geen geluidsband bij.

 

Zie ook

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2026 moskenes.be

Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑