Categorie: Essays (Pagina 23 van 35)

Omtrent de Stanleystraat.

Le mieux est l’ennemi du bien, zeggen de Fransen. Wie iets beter dan goed wil doen, maakt het vaak vooral slechter.
Dat is zowat wat gebeurt in de Antwerpse Stanley- en Cupérusstraten. Er liggen twee oude fietspaden, aan weerszij van de straat, die ook als fietsostrade gelden, zelfs als ze vlak voor de gevels voeren. Deze fietsostrade (naar en vanuit Mechelen), die al over de Ring en de Singel en het station van Berchem is gebracht, wordt op een veiligere en meer comfortabele manier in de Stanley- en Cupérusstraten doorgetrokken.

Je zou denken:

• dat met de aanleg van een 4 meter breed fietspad (aan de oostzijde, naast de spoorwegberm), het oude fietspad vóór de gevels (aan de westzijde) wordt afgeschaft. Maar het wordt zelfs vernieuwd, waardoor er geen correct voetpad overblijft.
• dat aan veilige oversteekplaatsen (met zebra’s) voor voetgangers wordt gedacht. Maar dat gebeurt niet.

Om te voet van Berchem (het station) naar de Belgiëlei te gaan (15 minuten), of verder, naar het Stadspark (20 minuten), zouden de Boomgaard-, Stanley-, Cupérus-, en verder Mercatorstraten een praktisch, aangenaam en goed leesbaar traject kunnen zijn. Maar dat mag blijkbaar niet.

Klik hier, of op het plaatje hierboven.

En zie hier hoe de voetgangers aan de Boomgaardstraat vergeten worden.

Omtrent de Mechelsesteenweg.
En Antwerpse trottoirs.

Behalve in de smalle straten van de oude stad is Antwerpen vaak een stad van trottoirs geweest. Trottoirs waar je kon stappen, wandelen, slenteren, stilstaan en praten, en waar kinderen veilig konden rennen (of op hun fietsje rijden).
Dat is vandaag niet meer het geval. Zelfs in (het merendeel van) de brede leien en lanen hebben de rijdende en de geparkeerde wielen van de auto’s en de fietsen, en al wat daar enigszins op lijkt, de macht en de ruimte genomen.

De Mechelsesteenweg (en de Grotesteenweg, voor het Berchemse deel), die over een kleine twee en een halve kilometer de Nationale bank op de Frankrijklei met de Berchemse Sint-Willibrorduskerk verbindt, die van de vroegere Spaanse naar de (latere) Belgische Brialmontwallen loopt, die al in 1395 werd vermeld en op de beroemde Ferrariskaart goed leesbaar is, die Mechelsesteenweg is een schrijnend voorbeeld van de teleurgang van het Antwerpse voetgangersdomein, waar het gewone straten, en niet de toeristische of centrale winkelstraten betreft. Zowel kwantitatief als kwalitatief, zowel naar aanleg als  gebruik.
Heel het traject is moeilijk, zelden is het aangenaam, en sommige plaatsen zijn nauwelijks “doorwaadbaar”.  Merkwaardig genoeg zijn het de ruimstbemeten delen die het lastigst zijn: het pleintje met “de badende kinderen” aan de voormalige Antwerpse WaterWerken,  het Frans Jochemsplein aan de Hoge Weg in Berchem en, zij het in mindere mate, het Albertpark.

Klik hier, of klik op het plaatje hierboven.

Klik hier of klik op het plaatje (het is een bestand van ongeveer 30 Mo).

Ik startte deze reeks in november 2019, kort nadat ik in Antwerpen ben komen wonen, en stop ermee in augustus 2022. Het wordt immers teveel. Om praktische redenen zijn het vooral foto’s uit Antwerpen en Berchem, en in wat mindere mate uit Borgerhout, Deurne, Merksem en Mortsel.
Jammer genoeg zou ik nog jaren kunnen doorgaan, want het wordt er vooralsnog niet beter op.

  waarom niet? (foto-montage)

Een (ophaal)brug is een brug om vóór stil te staan. Niet om óp stil te staan.
Dat toont ons de Antwerpse Londenbrug.

Vervoert dit schip
niet erg rustig de tijd
die u hier zo dringend
staat te verliezen?

schreef Stijn Vranken in 2014 een goed stadsgedicht voor én onder de oude Londenbrug (en vandaag ook onder de nieuwe, die er nu staat of ligt).

Eenmaal op de brug, toch een van de meest magische plekken van de stad, kijk je recht voor je uit, en niet opzij naar het water. Het voetpad is te smal om even te dralen, daar stoor je alleen de anderen mee. Klik hier of op de foto hierboven.