De regen is opgehouden. Er valt alleen nog af en toe een druppel op de tent.
‘Ik denk dat morgen de zon schijnt’, zeg ik.
We geven elkaar het pannetje steeds weer door en eten ieder om beurten aan een kant.
‘Pa, waaraan denk je toch de hele tijd? Je bent de hele tijd aan het denken.’
‘Och… van alles.’
‘Waarover?’
‘Hmm, over de regen, en over wat er mis kan gaan, en over dingen in het algemeen.’
‘Wat voor dingen?’
‘Och… hoe het voor jou zal zijn wanneer je volwassen bent.’
Dat interesseert hem. ‘Hoe is het dan?’
Maar er speelt een kleine ego-glinstering in zijn ogen wanneer hij dit vraagt en dat is de reden dat het antwoord in het vage blijft.
‘Dat weet ik niet,’ zeg ik, ‘daar denk ik juist over na.’
‘Denk je dat we morgen boven aan dit ravijn komen?’
Auteur: Jef Van Staeyen (Pagina 127 van 155)
(Enkele andere schrijfprojecten schuif ik even opzij. Voor deze tekst.)
De kranten hebben er de laatste weken ettelijke keren over geschreven — terecht : de mensonwaardige leefomstandigheden in het vluchtelingen- en migrantenkamp in Duinkerke.
In Grande-Synthe, een Duinkerkse randgemeente, om precies te zijn.
Het lijkt me nuttig hier enige bijkomende informatie te geven. Enerzijds omdat in wat de kranten schrijven, toch een en ander verloren gaat, dat mijns inziens belangrijk is. Anderzijds omdat het hele verhaal, het hele probleem niet van de laatste weken dateert, maar al enkele jaren broeit.
Verwacht echter niet van me dat ik volledige informatie kan geven. Ik heb daar de kennis, noch de kunde voor. Ik geef ook linken met Franse persartikels, die ik enigszins duid.
Bart De Wever begrijpt niets van openbaar vervoer. Dat bewijst hij door zijn >verklaringen op 5 januari in de krant, waarin hij voor een splitsing van de Belgische spoorwegen pleit.
Dat niet begrijpen blijkt niet uit zijn pleidooi voor een splitsing — al kan je ook daar vragen bij hebben: komt er een tweede Brussel-Centraal? en worden de treinstellen met oneven nummers aan Vlaanderen, en de even nummers aan Wallonië toevertrouwd?


