(klik links of rechts op het plaatje)
Jef Van Staeyen
(klik links of rechts op het plaatje)
“Waarom lukt het Nederlandse dialectsprekers binnen de Nederlandse rijksgrenzen wel foutloos Nederlands te [spreken] en slagen de Belgen, die zoveel lawaai maken over hun taal, daarin zo goed als nooit?” (naar Willem Frederik Hermans)
Hier lees je een reactie op een artikel van de Hasselaar José Cajot in het tijdschrift Ons Erfdeel (februari 2010): > “Van het Nederlands weg? De omgangstaal in Vlaanderen”.
post-scriptum (oktober 2017): Voetnoot 5 pagina 3 van mijn tekst, omtrent gij drinkt altijd thee, is niet helemaal juist. Ook zwakke werkwoorden kunnen (maar niet moeten) in de tweede persoon enkelvoud van de verleden tijd een eind-t krijgen: gij hoordet. Maar deze vorm is zeldzaam. Meer gebruikelijk is gij hoorde.
Op Valentijndag heeft de Vlaamse regering haar keuze voor het tracé van de nieuwe vaste Schelde-oeververbinding bevestigd: ze blijft bij het Oosterweel-traject, nu met een tunnel onder, in plaats van een brug boven Antwerpen-Noord…
Het Frans dat vandaag in Frankrijk gesproken wordt (en een enkele keer ook geschreven), het Frans dat ik, als Vlaamse immigrant, meer onbewust dan bewust beetje bij beetje ontdekte, en soms nog steeds ontdek, is toch wat anders dan het strikte en veeleisende schoolboekenfrans dat ik ooit leerde.
In deze tekst uit 2009 sprokkel ik een aantal voorbeelden bijeen, niet alleen uit de dagelijkse woordenschat, maar ook uit de (nieuwe?) grammatica en de syntaxis. Let wel, het zijn niet altijd “mooie woorden”.
© 2026 moskenes.be
Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑